Lange Wijnen
Ik ben Rob Majoor, werd geboren op 14 mei 1945 in het huis van mijn grootouders aan de Neuhuysweg 3. Een jaar later kregen mijn ouders een huurhuis aangeboden aan de Lange Wijnen. Deze straat is de verbindingsweg tussen de Drift en de Naarderstraat in ‘Hoog Laren’.
Dit artikel is afkomstig uit Kwartaalbericht 170 [2024-4]. Leden van de Historische Kring Laren ontvangen het kleurrijke glossy magazine 4 keer per jaar. U kunt hier lid worden. Losse nummers zijn à € 9,50 per stuk in de Lindenhoeve en bij Bruna en de Larense boekhandel te koop, zolang de voorraad strekt.
Tekst: Rob en Anja Majoor
Ons nieuwe huis aan de Lange Wijnen was nummer 10, een tamelijk oud maar prachtig rietgedekt huis met glas-in-lood ramen. Op het terrein stonden in totaal 5 of 6 panden waar, op nummer 6, de schilder-tekenaar Theo van Erp woonde en ook de geneesheer-directeur van het toenmalige Studentensanatorium voor tbc-patiënten, nu het Papageno Huis aan de Naarderstraat. Onze overburen waren een gewezen burgemeester van een Waddeneiland en zijn vrouw en Jaap en Jans Westerveld en hun dochters Jenny en Carla. De buurmeisjes werden de speelmaatjes van mijn zus Anja en mij. Elke ochtend eerst een beetje gek doen met z’n vieren en dan weer ‘gewoon’ spelen. Tussen het sanatorium en onze huizen lag een grote vijver met eiland en een flinke boom erop. Wat verderop lag het Studentensanatorium. Op een mooie dag konden we de studenten buiten in het zonnetje zien liggen. Op een wat, zeg maar mindere dag waren Anja en ik aan het steentjes gooien in de vijver. Maar wat gebeurt… Anja gooit nog een steentje met zoveel kracht dat ze zélf in de vijver tuimelde… Ik schrok me een hoedje! Ik gilde en schreeuwde naar thuis en uiteindelijk liep alles allemaal goed af. Iemand van het sanatorium kwam aanrennen, sprong de vijver in en tilde Anja snel uit de vijver. Na een flinke huilbui van Anja en onze moeder was het meeste leed wel geleden.
Links naast het huis van Van Erp was een grote tuinderij die door ‘Opa Lakie’ onderhouden werd. Heel soms mochten wij de tuin in en de groenten en planten bekijken maar aankomen – ho maar! Soms vroeg buurman Van Erp of ik het goed vond dat hij mij tekende! Je moest er namelijk doodstil bij blijven zitten. Geen enkele beweging! Ik vond het best en dan zat ik een half uurtje héél stil te kijken hoe hij mijn gezicht op papier tekende. Mijn vader was destijds schoolfotograaf en heeft Van Erp en zijn vrouw voor hun huis ‘op de kiek’ gezet. Waarschijnlijk nu een unieke foto!
Ons huis had een mooie dubbele woonkamer en een grote woon- en bijkeuken. Boven waren de drie slaapkamers. Er was wel één groot nadeel want er was alleen koud water. En ook vervelend: tijdens vorstperioden werd de watertoevoer afgesloten. In de bijkeuken werd dan de allergrootse teil met water neergezet want je moest toch wat! Eén keer stond de teil in de keuken en je raadt het al… daar ben ik natuurlijk ingekukeld!
Aan de voorkant van ons huis stonden drie gigantische beukenbomen. Twee ervan in de voortuin en wat verder rechts nog een. Tegenover de voordeur aan de rechterzijde van ons huis liep de oprijlaan met aan de overkant een enorme rododendronstruik. Omdat er maar weinig van de oprijlaan gebruik werd gemaakt kon ik in het najaar midden op de oprijlaan een heuse auto bouwen van… beukenblaadjes!
Onze achtertuin was groot! Pa Majoor had een ongeveer vier meter hoge schommel zelf in elkaar neergezet. Die werd dagelijks gebruikt! De terreinen achter de achtertuin en direct grenzend aan de Lange Wijnen waren niet in gebruik en stonden in elk voorjaar helemaal vol met oranje bloeiende klaprozen. Prachtig!
In 1953, ik was 8 jaar oud, kwam de grote ontluistering… Er verschenen vrachtwagens en graafmachines op het terrein van ons huis uit gezien links naast het sanatorium. Ook kwamen er hoge hekken om de bouwplaats heen te staan. Nu weten we allemaal dat de bouwers bezig waren de Stichtse Hof op te zetten. Al gauw kregen wij, kinderen, te horen dat er verhuisd moest worden. Kort en goed: voor ons werd het, na zeven jaar, verhuizen naar IJsbaanweg 22. Ons nu ‘oude’ huis is nog enige jaren bewoond gebleven, maar werd uiteindelijk toch afgebroken evenals de nummers 2 en 4. Het huis met nummer 6 is nu deel van het Papageno Huis.
Maar ons heerlijke huis aan Lange Wijnen met het nummer 10 is voor ons kinderen voor altijd een zalige woning geworden en gebleven. En daarom is de Lange Wijnen onze meest aansprekende straat geworden!