Elektriciteit in Laren – van Eitje Poep tot Expert
In KB166 schreven we over de overname van het lampenhuis van Martinus Ei door Juul de Boer, dit keer gaan we verder met de transformatie van het bedrijf, in meer dan honderd jaar naar de bekende elektrozaak. Over de succesvolle uitbouw van het bedrijf door Joop de Jong en de nieuwe eigenaar Pim Strik.
Dit artikel is afkomstig uit Kwartaalbericht 167 [2024-1]. Leden van de Historische Kring Laren ontvangen het kleurrijke glossy magazine 4 keer per jaar. U kunt hier lid worden. Losse nummers zijn à € 9,50 per stuk in de Lindenhoeve en bij Bruna en de Larense boekhandel te koop, zolang de voorraad strekt.
Tekst: Eric Snelders
Deel 2: Juul, Joop & Pim
Klik hier voor het eerste deel (Eitje Poep).
De nieuwe winkel
Na hun trouwen op donderdag 26 januari 1950, openen Juul en Dora (Door) de Boer–Lammertink het vernieuwde Lampenhuis aan de Nieuweweg 27 op 28 januari. Tijdens de feestelijke opening staat de winkel vol bloemstukken en felicitaties van familie en vrienden, Larense ondernemers en toeleveranciers.
Juul bedenkt een speciale openingsreclame bij elke vijftigste gulden die binnenkomt, een tafellampje cadeau en dat werkt goed. Zo vinden we in De BEL van 3 februari 1950 een lijst met gelukkige winnaars. Het Lampenhuis is een aanwinst voor de Nieuweweg, op dat moment een winkelstraat in wording. Laarders waarderen ook dat ’s avonds de lichten in de etalage branden, omdat dit voorheen een nogal donker hoekje in de straat is. Juul en Door runnen hun nieuwe winkel, en daarnaast verzorgt Juul de geluids- en lichtinstallaties bij evenementen. We komen zijn naam tegen in menig programmaboekje van toneel- en sportverenigingen, katholiek thuisfront, KAB. Maar ook de geluidsvoorziening tijdens Kermis, Koninginnedag, dodenherdenking en tijdens de St Jansprocessie. Ook in omliggende dorpen verzorgt Juul de techniek bij evenementen, zoals de wielerronde in Kortenhoef en het concours Hippique in Blaricum. Juul werkt liever achter de schermen, want als hij aan de Nieuweweg is, tref je hem vooral aan in de werkplaats. En doordat Juul zo actief is voor lokale verenigingen, zien we hem ook onverwachts opdagen. In 1952 wordt de Duitse film Turme des Schweigens gemaakt met de Nederlander Philip Dorn (Frits van Dongen) in de hoofdrol. Er wordt op veel locaties gefilmd en ook de Klepperman van Elleven figureert. In deze scene zien we Juul – glimlachend en met krullen – door het beeld lopen.
In de beginjaren werken ook Leo en Gerard Lammertink, broers van Door, in de zaak. Dochter Thea de Boer: “De hele familie De Boer en Lammertink leefde van de winkel.” We zullen zien wat ze daarmee bedoelt.
Verhuizingen
Juul en Door wonen boven de winkel en daar worden Tonnie, Dick en Maria geboren. Het huis wordt te klein en het gezin verhuist in 1954 naar Schietspoel 38 in de nieuwe Weversbuurt. Gerard Lammertink, net getrouwd met Eef Brits, woont dan boven de winkel aan de Nieuweweg.
Alweer in 1958 verhuist het gezin De Boer terug naar het dorp naar de P.C. van den Brinkweg 2a, het ouderlijk huis van Door. Daar worden vier kinderen geboren: Rob, Thea, Marijke en Erna. Buurjongen Joop de Jong raakt bevriend met Dick. Juul en Door betrekken hem in alle gezinsactiviteiten. Joop: “bij ons in het gezin was geen moeder, en ik kwam bij de familie De Boer in een warm bad terecht”. Carla, de zus van Joop, is als hulp in de huishouding zowat dag en nacht in huis en trekt later ook in bij het gezin. Thea: “Maar het werd opnieuw te klein voor een gezin met 7 kinderen. De jongens allemaal bij elkaar op een kamer en de meisjes op de grotere kamer. Met stapelbedden en schuiven paste het allemaal net.” Door woningruil kan het gezin verhuizen naar de Veldstraat 8 in Baarn. Joop: “Ik heb geholpen met die verhuizing, samen met de grotere jongens uit het gezin. Het was een groot huis met een flinke ruimte waar ze een werkplaats konden maken.” In Baarn wordt André geboren.
Het De Boer imperium
Juul beheerst de kunst om elektrische apparaten aan de man te brengen en te repareren, maar het succes van de winkel in Laren is vooral te danken aan Door. Immers is Juul vaak weg voor reparatiewerk of geluidsinstallaties. Juul droomt van méér winkels, met het idee om daarmee meer monden te kunnen voeden. Op 31 augustus 1956 opent hij een tweede winkel aan de Gijsbrecht in Hilversum die door Leo Lammertink wordt gerund. Annie Brits, zus van Eef, trouwt met Leo Lammertink en werkt ook in de winkel aan de Gijsbrecht. In 1958 verhuizen opa en oma Lammertink naar de woning boven de winkel aan de Gijsbrecht. Als oma Lammertink in 1961 overlijdt, gaat opa terug naar Laren, hij heeft daar een kamer bij oma De Boer aan het Smidslaantje. In 1964 wordt een derde winkel aan de Stephensonlaan in Hilversum geopend, waar Gerard Lammertink de scepter zwaait.
Het assortiment van de drie Lampenhuizen bestaat vooral uit elektrische huishoudelijke apparaten zoals stofzuigers, strijkbouten, scheerapparaten, en … lampen. In de loop van de jaren ’60 komen daar televisie, radio en andere geluidsapparatuur bij. Het sterke punt van de winkel in Laren is dat zij zelf repareren, en nieuwe apparaten thuis installeren. Als er een TV wordt verkocht zorgt Juul ook dat er een antenne op het dak wordt geplaatst. De winkel doet enthousiast mee aan winkelweken en andere acties waarin de Larense ondernemers zich presenteren. Misschien herinnert u zich de puzzeltochten in de krant, vlak voor de feestdagen, waarbij je letters in etalages van deelnemende winkeliers moest verzamelen. En de acties waarbij je een oud apparaat kon inruilen voor korting op een nieuw exemplaar. En Juul doet niet moeilijk: als je een apparaat op afbetaling wil kopen is ook dat mogelijk, hij adverteert hier zelfs mee.
En wie kent nog het Rokal-modeltreintje dat rondrijdt in de etalage? Juul heeft kastjes gemaakt waarmee je de trein buiten kunt besturen. Treintjes die uiteraard in de winkel worden verkocht. Joop de Jong: “Ook het assortiment was goed: in de winkel hadden we alles, als je iets zocht op elektronisch gebied ging je eerst naar De Boer – een weerstandje, condensator of speciaal stekkertje – als Juul het niet had kon je wel stoppen met zoeken”.
In 1966 vinden er twee verbouwingen vlak na elkaar plaats. De houten serre wordt omgebouwd tot een uitbouw waarmee de winkel een stuk groter wordt. En als de vergunning voor verdere uitbreiding in augustus 1966 rondkomt, ondergaat het pand een metamorfose. Blom uit Eemnes komt flink slopen: de voorgevel verdwijnt en er worden grote ijzeren balken gebracht waarmee de bovenverdieping wordt uitgebreid en het pand een uitbreiding naar de rechterkant krijgt. En al die tijd gaat de verkoop door in de noodwinkel achter nummer 27. Op 1 oktober is het zover: Laarders kunnen een kijkje komen nemen in de nieuwe gemoderniseerde winkel. De woning boven de winkel is nu groter: in die tijd wonen Gerard en Eef Lammertink, met kinderen Fred, Marianne en Ruud boven de winkel.
Eeuwige stofjas
Velen herinneren zich Juul als de man in de eeuwige stofjas, met zijn krullen en glimlach. Mensen komen graag bij hem: hij is altijd vriendelijk en een kei in zijn vak: hij weet overal raad op. En hij gaat als vrolijk man door het leven, met oog voor klanten die het niet breed hebben. Joop: “Geld was voor Juul geen drijfveer, zijn liefde voor het vak wél. Geluidsinstallaties waren zijn passie en zijn afleiding. En hij was de beste in het repareren van elektrische spullen. De winkel was geen hobby voor hem – dat liet hij liever over aan zijn vrouw.”
Als de Kermis uit Laren vertrekt, gaat een deel door naar Leeuwarden. Jarenlang reist Juul mee naar Leeuwarden waar hij met zijn installatie het geluid verzorgt. Joop: “Dat heeft hij nog een tijd volgehouden, ik ben ook nog regelmatig mee geweest.”
Ook privé is Juul een vrolijk mens die de zonnige kant ziet en niet zo moeilijk doet. Ondanks dat er best wel eens zorgen zijn, laat hij dat in het gezin niet snel merken. Als hij aan het werk is komt hij tussendoor zeker altijd thuis eten. Met Koninginnedag komt hij tussendoor – ondanks zijn drukke bezigheden – oranje tompoezen brengen. Er wordt ook gekampeerd: met de auto vol spullen en de rest op het dak. Een deel van het gezin in de auto en de rest met de trein. En Juul zet, bij terugkeer, de net nieuwe tent in de tuin. Dezelfde tuin die hij ’s winters laat onderlopen zodat er geschaatst kan worden. Het is zoete inval bij het gezin De Boer – Joop gaat regelmatig mee op vakantie en er is altijd wel een extra plekje voor vrienden en vriendinnen. Op zaterdagavond worden spelletjes gedaan en op de zondag wordt er gewandeld of komt de biljart tafel tevoorschijn. Korte kampeervakanties lukken wel maar Juul wil niet lang van huis blijven. Buitenlandse vakanties komen er niet van, maar nadat de huisarts hem zegt: “als je nu niet een keer op vakantie gaat, hoef je ook niet meer bij mij te komen” verandert hij van gedachten. Zo is er vaker een reisje langs de Rijn en nog later, op aandringen van Juuls broer Theo vinden zij een mooie bestemming in Kötschach-Mauthen, Oostenrijk. De kinderen blijven dan nog thuis onder de hoede van Tonnie en de hulp. Later gaan de kinderen, om de beurt en in tweetallen, mee.
Goedzak
Zakelijkheid is niet Juuls sterkste eigenschap. Er is een verhaal dat een gezin een TV wil maar ervan afziet omdat die te duur is. Juul verrast het gezin door een week later een splinternieuwe TV af te leveren – en als de vader zegt maar dat is te duur voor mij is het antwoord van Juul ach dat komt later wel. Er zijn talloze anekdotes over aflevering van een nieuw apparaat, of een reparatie waarbij de klant zelf (veel) later in de winkel komt vragen of hij ooit nog een rekening krijgt. Thea: “Als er geld nodig was dan ging vader weer rekeningen maken en als er genoeg was, stopte hij weer. En dat zal best wel eens fout zijn gegaan. Juul vertrouwde op de mens, en was een goedzak.” En: “Een klant had een kapotte beeldbuis en dat zou een dure reparatie worden. Mijn vader haalt de TV op en het bleek dat alleen een draadje los zat: een dure reparatie is niet nodig. Hij rekende een paar gulden en de familie was zo blij dat ze een dag later taart kwamen brengen. Joop zou in zo’n geval voorrijkosten rekenen, terecht”. En: “Wij groeiden niet op met voetbal op TV. Want steeds als er een voetbalwedstrijd was en een klant belde in paniek dat zijn TV het niet deed, ging die van ons naar die klant en zaten wij zonder.”
Door de jaren heen vind je meer elektrozaken in het dorp. Aan de Nieuweweg firma De Graaf, Touber aan de Naarderstaat en de elektrozaken van Calis aan het Zevenend. Voor hen was er reden om de zaak van Juul met enige jaloezie te volgen. Thea: “mijn vader maakte zich daar niet druk over – veel klanten bleven trouw aan hem”. Maar dit heeft ook een keerzijde – Juul is té goed van vertrouwen. Door omstandigheden wordt de winkel aan de Stephensonlaan gesloten.
1972 – Opnieuw uitbreiding
Juul krijgt de kans om de dubbele woning, nummers 23 en 25, naast de winkel, te kopen. Daarmee kan het gezin in 1972 terug naar Laren. Een grote verbouwing volgt. De voorkamer van 25, aan de straatkant, wordt bij de winkel getrokken door een nieuw tussenstuk van 25 naar 27. Aan de achterzijde komen een nieuwe kamer en keuken en er komen extra slaapkamers. Vanwege de samenvoeging vervalt nummer 23.
Oudste dochter Tonnie, in 1971 getrouwd met Jan van Maurik, gaat na de verbouwing boven nummer 27 wonen. Tonnie en Jan werken ook in de winkel.
Thea: “We aten bij Tonnie en Jan. In het begin konden we alleen maar bij hen naar de WC. Onze woonkamer was beneden op 23, boven was er een gat in de muur gemaakt waarmee we op nr 25 uitkwamen, daar de trap af, door het magazijn en de winkel achterom, en dan bij 27 weer de trap op.”
Joop de Jong
Als dochter Tonnie besluit te stoppen in de winkel moet Juul op zoek naar een nieuwe medewerker. Joop heeft een elektrotechnische opleiding en werkt bij de firma Elektrowatt in Hilversum. Halverwege de jaren ’70 wordt het bedrijf door OGEM overgenomen en Joop besluit iets anders te zoeken. Dick, die op dat moment stage loopt bij Elektrowatt, zegt dat zijn vader iemand in de winkel nodig heeft. Joop heeft eerst weinig belangstelling. Hij komt, met zijn interesse voor elektronica en techniek, regelmatig in de winkel en weet wat hem daar te wachten staat en “ik zag mijzelf niet in een winkel werken”. Maar omdat hij tóch weg wil praat hij met Juul en besluit het te doen om Juul te helpen én als overbrugging naar een andere baan.
Joop: “De eerste dag legde Juul mij een paar dingen uit, laat me de kassa zien en vertrekt: ik stond er alléén voor. Natuurlijk was mevrouw De Boer er ook, maar die was druk met haar kinderen. Als het in de winkel vol liep, drukte ik op een belletje. Maar ik had gelukkig al gauw door hoe het moest.” En: “Ik vond de winkel rommelig: lampjes stonden op houten kisten met kleden waar vlekken in zaten. Dat kon echt niet. Ik wilde dat aanpakken. Juul protesteerde nog maar mevrouw De Boer vond dat ik het moest proberen. Aan een vertegenwoordiger vertelde ik mijn plannen en hij kwam mij een avondje helpen. We hebben schoongemaakt en opgeruimd en de winkel toonde al heel anders. Juul zei later zelfs dat hij het wel mooi vond.”
Een experiment
Joop werkt voor een bescheiden salaris en vertelt aan Juul dat hij niet lang meer kan blijven – hij zoekt een baan met een beter salaris. Verloofd met Wilma van de Leemkolk heeft hij trouwplannen. Juul begrijpt het en wil zijn best doen om wat met het loon te doen, maar Joop verwacht er niet veel van. Toch maken ze de afspraak dat ze beiden nadenken over mogelijkheden.
Later doet Joop een voorstel aan Juul “als je mij de vrije hand geeft in de winkel kan ik de omzet wel verhogen en als dit slaagt dan krijg ik een deel van de winst. Als het niet lukt vertrek ik”. Juul vindt het eng maar gaat na overleg met Door toch akkoord. Ze maken een plan voor een half jaar waarin Joop de winkel en het assortiment kan aanpakken.
De winkel hangt al lange tijd vol met dezelfde lampen – Joop wil er van af om ruimte te maken. Hij vindt het onverkoopbaar geworden, Juul stelt nog voor om het voor de helft van de prijs te verkopen maar Joop gooit ze liever in de container. Als compromis worden de lampen in de kelder opgeslagen.
Joop: “En toen had ik ruimte in de winkel. Ik ging naar de beurs en kocht lampen die ik mooi vond. Maar in de winkel viel de verkoop tegen. Een vertegenwoordiger kwam langs met lampjes van wel 250 gulden, waar een goede marge op zat. Ik vond ze niet mooi maar de vertegenwoordiger stelde voor om ze in de winkel te zetten en als ze niet verkochten mochten ze terug. En de lampjes vlogen de winkel uit. Ik heb geleerd dat ik niet alleen op eigen smaak moet afgaan, maar goed moet opletten welke nieuwe producten er komen en wat de verkopers mij adviseren. De producten in het duurdere segment pasten juist heel goed bij de klanten in Laren.” En ondanks de goede naam en de grote klandizie, is het spannend of nieuwe dure producten verkopen. Joop: “We hebben het over een tijd waarin een TV 2000 gulden kostte, Juul trakteerde altijd op gebak als er weer een TV was verkocht.”
Joop verzint acties om nieuwe producten aan de man te brengen, waarbij de fabrikant goed meekijkt of je niet te veel korting geeft. Joop: “We kregen een brief van Philips over het plaatsen van antennes: dat moesten we in rekening brengen en niet als korting aanbieden bij de aankoop van een TV. Als je dat wel deed kon je je dealerschap kwijt raken.”
Het is hard werken: 6 dagen per week in de winkel – in die tijd zijn winkels nog gesloten op woensdagmiddag – en in vrije tijd klussen doen: spullen wegbrengen, reparaties regelen, antennes op het dak zetten en meer.
Manifestatie ‘76
Ook in de jaren ‘70 zijn er evenementen waar Larense winkeliers zich presenteren. Zoals de Manifestatie Laren ’76 in een grote tent op het kermisterrein met een keur van winkeliers. Zoals Van Amersfoort, De Haas, de Uitschieter, Oom Frits, Schoenmaker muziekinstrumenten, Mol en Bitter delicatessen, J.P. de Boer en G.N. Calis, Johan Calis grammofoonplaten en nog veel meer. Ook Laarder verenigingen zoals de Geitenbreiers en MCC zijn van de partij. Het Kroegje van Hamdorff verzorgt de catering.
Joop: “Die manifestatie werd altijd druk bezocht – het was een opsteker omdat je nieuwe producten kon presenteren aan een groter publiek. En we organiseerden verschillende acties en verlotingen.” Het gaat goed met de zaken: het experiment slaagt en Joop blijft. Hij krijgt meer ruimte om het assortiment aan te pakken. “We probeerden voor elk wat wils te bieden: betaalbare spullen maar ook nieuwe producten in het duurdere segment.”
“Japanse troep”
Joop: “We verkochten naast de huishoudelijke apparaten, TV’s en radio’s nog steeds vooral lampen. Maar nieuwe fabrikanten kwamen met nieuwe producten.” Juul blijft trouw aan de merken Philips en Erres. Vooral de TV’s van Erres verkopen goed. Misschien wel vanwege het spaarsysteem waarbij de winkelier wordt beloond voor zijn inzet voor Erres. Joop: “We verkochten veel daarvan en spaarden daarmee voor Juuls vakantie. Er waren vertegenwoordigers die mij adviseerden om meer Philips en Whirlpool in het assortiment op te nemen. En waarom ik niet eens wat deed met producten van Sony. Vanuit Japan kwamen nieuwe interessante producten. Juul noemde dat wel eens Japanse troep, maar ik ben toch een keer in Badhoevedorp bij Sony gaan kijken. In mijn nette pak want zo ging dat bij Philips – maar daar in Badhoevedorp liep iedereen in zijn gewone kloffie. Ik kwam in een andere wereld terecht met mooie en slimme producten. Maar wat zouden wij moeten nemen? Iemand van Sony hielp mij om producten te kiezen die bij onze winkel pasten. Vanaf dat moment kregen we dus ook Sony-geluidsapparatuur in de winkel zoals de nieuwe Walkman – het was een succes.”
Zakelijk instinct
Joop adverteert groot in de bladen. Juul vindt dat zonde van het geld en houdt het liever bij kleine advertenties. Joops zakelijk instinct blijkt goed te werken. Joop: “De winkel was altijd goed gegaan vanwege Juuls oprechtheid, zijn unieke kennis. Ik had veel geleerd van zijn vakmanschap maar ik wilde dingen grootser – naast natuurlijk verstandig zakendoen en een goede administratie”. Joop geniet van zijn winkel – het maken van nieuwe plannen en de omgang met klanten. De zaak is hem op het lijf geschreven en tijdens het 30-jarig jubileum in 1980 op de Nieuweweg speelt hij een centrale rol in de zaak. Het assortiment breidt verder uit: het Lampenhuis biedt complete Hifi-installaties, lichtorgels, disco lampen, calculators, spelcomputers en andere moderne elektronische apparatuur. En de winkel haakt aan bij zo’n beetje alle Larense evenementen: puzzeltochten, acties tijdens oogstdagen, Herfstflora, Pasen, Pinksteren, Vader- en Moederdagen, Jazzfestivals en meer. De Larense zakenkring timmert flink aan de weg en J.P. de Boer timmert stevig mee. In de kranten verschijnen regelmatig foto’s van blije winnaars van kleurentelevisies, televisiespelcomputers, keukenmachines – samen op de foto met Juul of Door, en ook steeds vaker met Joop. “Het is belangrijk om te adverteren en laten zien wat voor nieuws er is. Voor klanten moet er steeds weer een goede reden zijn om naar de zaak te komen. Ik kwam laatst in de kelder een oude stofzuiger tegen – ik was het vergeten – dat was nog van de actie dat wie de oudste stofzuiger inleverde, een nieuwe stofzuiger cadeau kreeg. Dit was een E.H. Dorst-stofzuiger uit 1928, die was ingeleverd door mevrouw Rigter uit Eemnes. Ik heb hem pas nog bij haar zoon gebracht – hij vond het geweldig.
Rustiger aan
Juul is de 60 gepasseerd als hij het wat rustiger aan wil doen en hij vraagt of Joop de zaak over wil nemen. Joop: “ik wilde wel en ik had de goede vakdiploma’s, maar nog niet het vereiste middenstandsdiploma, en ik zou een installateursdiploma moeten halen. De werkplaats steunde vooral op de kennis van Juul, zijn zwager en schoonzoon.” Uiteindelijk neemt Joop de uitdaging aan. Op 19 december 1983 schrijft Juul aan zijn leveranciers dat Joop de zaak overneemt en in Januari 1984 staat de overdracht in de kranten. Juul blijft nog wel actief met zijn geluidsinstallaties.
Tegenslag
In 1986 komt een onverwachte tegenslag. Joop: “We huurden het pand van Juul. Maar zijn boekhouder had hem niet geïnformeerd over een fiscale regeling. Daarom moest hij het pand verkopen. Hij bood het mij aan maar voor ons was dat financieel een probleem. We waren zelf net verhuisd van Blaricum naar Eemnes en we hadden kleine kinderen. Maar als het verkocht zou worden aan een ander zou ik de winkel kunnen kwijtraken.” Wilma werkt in die jaren bij de Rabobank in Laren en schakelt filiaalmanager Van der Mark in voor advies. Uiteindelijk kunnen, en durven ze de stap te zetten. Wilma stopt later bij de Rabobank om de administratie voor de zaak te gaan doen.
Juul en Door mogen van Joop naast de zaak blijven wonen. Juul overlijdt in 1995 en Door is tot haar overlijden in 2009 aan de Nieuweweg blijven wonen.
Een nieuw oud team
Maria, die in het verleden al in de winkel werkte, komt in 1982 terug en gaat boven de winkel wonen. Vanaf 1984 is zij een van de vaste krachten in Joops zaak.
Joop: “Er waren hoogte- en dieptepunten. We deden de kerstboomverlichting bij het postkantoor, de Chinees, de bushaltes en bij gemeentehuis. En elke keer voelde je je dan trots – dat deden we als team toch maar. We hebben ook tegenslagen gehad, zoals de nodige inbraken.
Philips had net nieuwe platte LCD TV’s op de markt gebracht. Bose had een prachtige audiowand gemaakt met zo’n LCD TV erin. Maar ze stonden nog maar net in de winkel of er was een inbraak: een zo’n TV weg en eentje helemaal kapot. Kosten 25.000 gulden per stuk.
Wilma voegt toe: “In die tijd hadden we heel veel kleine onderdelen in de winkel: rijen met bakjes weerstandjes en condensatoren enzovoorts. En om te inventariseren moest je een paar dagen dicht om te tellen. Wát een werk, we waren wel met 10 man bezig. Maar als het klaar was, gezellig, met de hele ploeg naar de Chinees.”
Joop: “Er komt veel op je af. Vroeger moest je elke avond handmatig de kas opmaken. Er moest binnen en buiten schoongemaakt worden – gelukkig kregen we veel hulp. Zo was er een vertegenwoordiger die mij hielp met de etalage – dan ging ik naar Hilversum naar een winkel met etalagespullen, en we maakten prijskaartjes, posters en zo.”
Het team kent in de loop der jaren veel trouwe medewerkers, die mede de kennis, het gezicht en de service hebben bepaald. We hebben de lijst met medewerkers geprobeerd compleet te krijgen en noemen: Eppie Veerman, Loek, Gerrie, Jeffrey, Natasja, Wilma, Theo Mol, Peter Rijns, Dick de Boer, Rob de Boer, Henk Molenaar, Gert de Bree, Gerrit van Barneveld, Pim Strik, Tonnie de Boer, Jan van Maurik, Andre de Boer, Gerard Lammertink, Maria de Boer, Yvonne Makker, Ben van de Velde, Tim Kramers, Erwin Klaver, Martin van Egdom, Heidi Horst, Erwin Monfrans en Chris Bekkers. En sinds 2018 doet Jonneke, dochter van Joop en Wilma, de administratie. En dat doet zij nu in het team van Pim Strik.
Expert de Boer
In de loop der jaren verdwijnen veel zelfstandige elektrowinkels, de meeste gaan over in grotere ketens vanwege de inkoop- en promotievoordelen. Een van die ketens is Expert. Joop besluit in 1990 om een Expertwinkel te worden. Joop: “Je blijft ondernemer voor eigen rekening maar maakt gebruik van de Expertformule.” Na opnieuw een verbouwing wordt de winkel heropend onder de naam Expert De Boer.
Joop: “Mijn naam hebben we nooit gebruikt, De Boer was een begrip in Laren. En veel mensen noemden mij zelfs mijnheer de Boer – dus ik heb het maar zo gelaten” lacht hij. En: “We hebben uitgebreid van 130 naar 200 vierkante meter – dat is voor een Expertwinkel nog steeds niet heel groot. Maar wij hadden wél de hoogste omzet per vierkante meter.” Laren is ook aanleiding voor dit succes. Er zijn vermogende klanten die meer willen dan een TV of een geluidsinstallatie. Joop vertelt over de projecten die hij voor hen deed – van het leveren van de nieuwste apparatuur tot het plaatsen van volledige installaties in het buitenland. Joop: “We repareerden zo’n beetje alles zelf – tot platte TV’s aan toe – dat was wel uniek. Er is ook veel veranderd: vroeger was een strijkbout 100 gulden en dan was het nog wel verantwoord om daar een paar uur aan te repareren. Tegenwoordig kost repareren meer dan een nieuwe.”
Maria, jarenlang een bekend gezicht in de winkel, neemt op 1 november 2020 afscheid. Zij pensioneert en verhuist naar Hilversum. Als Joop 70 is, nemen hij en Wilma 1 juli 2022 afscheid van de winkel. Op zijn prachtige plekje in Eemnes hebben ze nu eindelijk meer tijd voor liefhebberijen. Oppassen op de kleinkinderen, klussen in huis en tuin, fietsen of met de camper op pad. Joop is al jaren een fervent verzamelaar van schilderijen, in zijn atelier kan hij zich terugtrekken om schilderijen schoon te maken of in te lijsten. Joop bezoekt graag kunstbeurzen en rommel- en brocantemarkten – altijd op zoek naar iets leuks. Zoals hij zegt: “Ik heb zoveel liefhebberijen, dat ik me wel eens afvraag hoe ik vroeger tijd genoeg had om te werken.” Joop kijkt trots terug op een periode van 40 jaar met veel trouwe klanten, waaronder ook de nodige bekende Nederlanders. Onlangs heeft de winkel voor de 3e keer op rij de waardering Beste winkelketen van Nederland ontvangen.
Pim Strik
Pim Strik, sinds 2019 bij de zaak, krijgt de kans om de zaak over te nemen. Pim: “Het was niet vooraf gepland, maar ik ben hierin gerold, het werk ligt mij enorm, we hebben een superteam en zijn blij met de vele trouwe klanten.” Pim is sinds juli 2022 eigenaar en directeur van Expert Laren BV en zet de zaak voort die door Martinus Ei, Juul de Boer en Joop de Jong is gemaakt tot wat hij nu is.
Met dank aan Thea Daems-de Boer en familie De Boer, Joop en Wilma de Jong-v.d. Leemkolk, Marianne Wagenmakers-Lammertink, Pim Strik, Esther de Schouwer – de Leeuw, Willem Duurland, Lidy Reijnen – v.d. Kruis, Ria Calis-Vos, Wiet de Boer en André de Valk.