In memoriam: Hans van Deuren en Jan de Wit
Op 23 april 2026 is Hans van Deuren (geb. 13 november 1942) overleden en op 9 mei Jan de Wit (geb. 8 augustus 1952). Respectievelijk 83 en 73 jaar oud, allebei waren ze bekende figuren in Laren en allebei zijn ze geëerd met de erepenning van de gemeente.
Dit artikel is afkomstig uit Kwartaalbericht 177 [2026-3]. Leden van de Historische Kring Laren ontvangen het kleurrijke glossy magazine 4 keer per jaar. U kunt hier lid worden. Losse nummers zijn à € 9,50 per stuk in de Lindenhoeve en bij Bruna en de Larense boekhandel te koop, zolang de voorraad strekt.
Tekst: Elize van der Werff
Hans is in Laren naar de Aloysius-mulo gegaan, vervolgens naar de kweekschool en meteen daarna zeer jong gaan lesgeven in Laren, eerst aan de jongensschool tijdens zijn stageperiodes en daarna aan de meisjesschool tussen de nonnen. Hij is getrouwd met Odiel. Samen krijgen zij in 1966 de tweeling Hanneke en Pauline, [zie foto], hij was dol op zijn meiden en hij was ook vreselijk trots op ze.
Over zijn leven tot en met zijn 80e verjaardag heeft Eric Snelders een heel mooi, uitgebreid verhaal gemaakt in Kwartaalbericht nummer 159.
Kunst
Natuurlijk kende ik Hans uit het dorp, met zijn iconische alpinopet, altijd in voor een praatje, maar pas toen ik met hem ben gaan samenwerken voor het door hem opgezette KKIDS (Kunstenaars en kinderen in de school) heb ik hem goed leren kennen. Hij was altijd bezig met de kunst, heel bevlogen, en dan nog het liefst met kinderen, om aan een andere generatie door te geven dat het geweldig is om creatief bezig te zijn, net zoals hij dat zelf altijd was.
Het kunstwerk ‘Laren van weleer’, dat eerst aan de muur van de Albert Heijn hing, heeft Hans gered van een oud-ijzerhandelaar, hij heeft geregeld dat het opgeknapt werd en dat het nu een mooie plek heeft in het hertenkamp. Over dat kunstwerk heeft de redactie van de Historische Kring in 2020 het boekje ‘Laren van weleer’ gemaakt. En naar aanleiding van dat boek, voor de wat oudere kinderen, heb ik een versie gemaakt voor wat jongere kinderen, omdat Hans vond dat daar behoefte aan was.
Levensgenieter
Hans was een echte familieman, de laatste jaren rond zijn verjaardag ging hij altijd met de hele familie inclusief zijn kleinkind naar een warm eiland. En hij genoot er daar dan van dat de anderen het zo naar hun zin hadden.
Naast dat hij het altijd iedereen probeerde naar de zin te maken, was hij ook een echte levensgenieter. Op tijd zijn sigaartje en elke dag in de zomer wandelde hij naar de poffertjeskraam, hij ging zitten en dan kwam er vanzelf een glas rode wijn en een portie poffertjes. Hans hoefde niks te zeggen.
Bezorger Kwartaalbericht
Jan was één van de bezorgers van het Kwartaalbericht. Zonder alle vrijwilligers die het blad rondbrengen zou dit mooie blad veel en veel duurder worden.
Behalve dit bezorgen deed Jan heel erg veel vrijwilligerswerk, onder andere voor het Brinkhuis; van het klaarzetten van de stoelen voor de bridge tot het draaien van de films in de voormalige kapel. Zelf zat ik daar een keer, Jan gaat voor het publiek staan en zegt: “De film is kapot. Ik heb een andere voor jullie opgezet.” En zo kreeg ik iets heel anders te zien dan waarvoor ik gekomen was.
Hij trad op als verkeersregelaar, sinds 1978 had hij zijn EHBO-diploma. Hij hielp mee met de organisatie van de wandelvierdaagse, zat in het oranjecomité en organiseerde daar altijd de fietsenrally die hij ook voorreed, om te kijken of alles onderweg in orde was.
En elke 4 mei, bij het oorlogsmonument naast de vijver, rond 19:30 uur, op het moment dat de speeches begonnen, zette Jan de fontein uit, zodat iedereen goed verstaanbaar was, en niet gehinderd werd door het kletterende water.