Mama’s Paadje (Veerweg)

Hierbij geef ik gehoor aan uw oproep iets te vertellen over een straat in Laren. Niet dat ik deze straat nou per se de leukste vind, maar ik heb er aardige herinneringen aan. Vandaar mijn verhaal. 

Dit artikel is afkomstig uit Kwartaalbericht 170 [2024-4]. Leden van de Historische Kring Laren ontvangen het kleurrijke glossy magazine 4 keer per jaar. U kunt hier lid worden. Losse nummers zijn à € 9,50 per stuk in de Lindenhoeve en bij Bruna en de Larense boekhandel te koop, zolang de voorraad strekt.

Tekst: J. Lommel-Marjot

Als kind woonde ik met mijn ouders en zusjes op ’t Bluk, d.w.z. in de zomer, want in de winter was ‘t Bluk gesloten. 

In de laatste week voor Pasen ging mijn moeder daar met wat hulp grote schoonmaak houden, want Pasen was het begin van het zomerseizoen en dan ging ‘t Bluk weer open. Zij ging op de fiets met alle schoonmaakspullen daar naar toe, een auto bezaten we toen nog niet. Maar om nou niet met al die spullen door het hele dorp te hoeven fietsen nam ze een soort sluiproute: Neuhuysweg, Sint Janstraat oversteken en dan het smalle karrespoor op en door de Eng, rijksweg oversteken (die was toen nog 2-baans) en dan het fietspad naar ‘t Bluk. 

Wij zaten in Laren op school en fietsten over de hei naar school. Maar op de terugweg namen we wel eens een andere route dan op de heenweg en reden dan zoals onze moeder had uitgelegd door de Eng. Wij noemden dat: Mama’s Paadje. Vooral in de zomer als de knollen rijp waren deden we dat graag, want we mochten van de boer een knol eruit halen als we het gaatje maar weer dicht trapten, zodat er geen ongedierte bij kon. Die knol aten we lekker al fietsend op. 

Ik loop vaak door de Eng,
in ieder jaargetijde even prachtig!

Wanneer ik nu mijn hond ga uitlaten, loop ik vaak door de Eng, in ieder jaargetijde even prachtig! Ik loop dan over de Veerweg, waar in de jaren 60 van de vorige eeuw huizen zijn gebouwd en het karrespoor een heuse weg werd. Ik denk dan met een glimlach  terug  aan vroeger aan dat smalle paadje dat in de zomer vaak lastig fietste vanwege het rulle zand. Of het toen ook al Veerweg heette weet ik niet, maar voor ons blijft het altijd: Mama’s Paadje.